Het verhaal van Matsu
Een wijn die een leven nodig heeft.
Over een droge streek in Spanje, wijnstokken van meer dan honderd jaar oud en de mensen die er hun leven aan gaven. En over waarom hun gezichten op de fles staan.
Hoofdstuk 1
Matsu betekent wachten.
In het Japans is matsu het woord voor wachten. Wachten tot de druif rijp is. Wachten tot de wijn klaar is in de kelder. En soms een heel leven wachten, tot een wijngaard het beste geeft wat hij heeft.
“Een eerbetoon aan alle wijnboeren die eeuwenlang hun moeite, respect en opoffering in deze wijngaarden hebben gestoken.”
Toro ligt in het noordwesten van Spanje, langs de rivier de Duero. Het is een droge streek met warme zomers en koude winters. De grond bestaat vooral uit zand en granietsteen. Arm, maar precies wat een wijnstok nodig heeft om diep te wortelen.
Die zanderige grond heeft de streek ooit gered. Toen eind negentiende eeuw de druifluis bijna alle wijngaarden van Europa verwoestte, kreeg het insect in het zand van Toro nauwelijks vat. Daardoor staan hier nog stokken van meer dan honderd jaar oud, op hun eigen wortels.
De druif van de streek heet Tinta de Toro. Krachtig, donker en vol karakter. Matsu maakt er moderne, verfijnde wijnen van, zonder die kracht te verliezen.
- Druif
- Tinta de Toro
- Bodem
- Zand met veel granietsteen
- Oudste stokken
- Tot 150 jaar oud
- Oogst
- Met de hand geplukt
Hoofdstuk 3
De echte helden.
In Toro heeft bijna elke familie een wijngaard. Die gaat van generatie op generatie en wordt 365 dagen per jaar verzorgd, op bijna dezelfde manier als honderd jaar geleden.
Maar die manier van leven staat onder druk. Veel wijnboeren gunnen hun kinderen een makkelijker bestaan, ver van het land. De dorpen lopen leeg, en met de mensen dreigen ook de oude wijngaarden te verdwijnen.
Matsu werkt daarom samen met kleine wijnboeren in de streek. Hun druiven krijgen een goede prijs, de economie van de dorpen blijft draaien en eeuwenoude wijnstokken worden niet verlaten of gerooid.
Hoofdstuk 4
Vijf gezichten, één leven.
De gezichten op de etiketten zijn geen modellen. Het zijn mensen uit de streek. Samen vertellen ze het leven van een wijnboer: van de nieuwsgierige jeugd tot de wijsheid van de ouderdom. Elke wijn hoort bij een van die levensfasen.
Hoofdstuk 6
En dan, aan tafel.
Na al dat wachten is er maar één ding over: openen en delen. Met vrienden, bij een goed bord eten, of op een avond die nergens over hoeft te gaan. Het verhaal vertelt zich dan vanzelf.